‘FONTO DE LA ETERNA JUNECO’ POVAS ESTI PLI BALDAŬE EKZISTANTA, OL KIEL ONI SUPOZAS

2019-05-26

En “La Kurioza Kazo de Benjamin Button”, romano de F. Scott Fitzgerald, poste transadaptita al kinfilmo, unu viro naskiĝis maljuna kaj juniĝadis dum sia vivo, ĝis li mortis kiel bebo. Tio ne okazas en la reala vivo. Sed demandeblas, kial ne? Skipo da kvantum-fizikistoj raportis en la komenco de la jaro, ke ĝi sukcesis krei algoritmon, kiu kondutas kiel “Fonto de la Juneco”. Utiligante kvantuman komputilon de IBM, ili nuligis la maljunecon de unu sola elementa partiklo, simulitan dum unu milionono de sekundo. Okazas, ke maksimume tio estis limita konkero, ĉar la eksperimento postulis elfaraĵojn, kiuj tiel malprobable okazus nature, ke ili nur plifortigas la ideon, ke ni estas neelpeteble enprizonigitaj en la kaptilojn de la tempo.

La plimulto el la homoj komprenas, ke kirlita ovo ne povas esti malkirlita kaj reeniri en la ŝelon. Nun ŝajnas, ke eĉ ne unu partiklo povas reveni sen helpo, kio estas tre malprobabla.

Ni elmontris, ke la malantaŭeniro tra la tempo nur de unu sola partiklo estas atingaĵo netranspaŝebla sola al la naturo”, eksplikis en retmesaĝo Valerii M. Vinokur, el Argonne National Laboratory de Illinois, scientisto el la grupo gvidata de Gordey B. Lesovik, el la Instituto pri Fiziko kaj Teknologio de Moskvo.

Laŭ la kvantuma teorio, la paradoksa normaro, kiu regas la subatoman universon, eĉ ne unu sola partiklo povas retroirigi sian kurson tra la tempo. La principo pri la necerteco, kiu troviĝas en la kerno de la kvantuma mekaniko, asertas, ke en iu ajn momento estas eble difini la pozicion aŭ la rapidecon de unu subatoma partiklo, sed ne ilin ambaŭ.

Vinokur komparis la defion fari, ke bilardglobo returnu sin kun rapideco kaj reiru al la loko, kie ĝi ekruliĝis. Ŝajnas facile: sufiĉas frapi ĝin per bilardbastono. Sed, se ĝi estas kvantuma globo, la principo de la necerteco refrapos ĝin: oni povas scii, kiel facile estas refrapi la sferon, aŭ en kiu direkto bilardbastonbati ĝin, sed ne fari ambaŭ aferojn kune. En la kvantuma mekaniko la globo, en la realo, estas ondo. Konata ĝia pozicio, ĝi disiĝas kvazaŭ ondiĝe sur lago kaj evoluas. Igi ĝin reveni postulas, ke la fazoj de la ondoj povu malirigi sian kurson, kio estas operacio tro kompleksa, por ke la naturo povu mem efektivigi ĝin.

Ni premu la klavon Enter de la kvantuma komputilo. Diference de la ordinaraj komputiloj, kiuj procezas la seriojn de nulo kaj unu, aŭ bitoj, la kvantumaj komputiloj estas faritaj el kv-bitoj (kvantumbitoj), ĉiu el kiuj povas esti nulo kaj unu samtempe. Sekve la kvantuma komputilo povas fari milojn aŭ milionojn da kalkuloj simultane. Uzante unu kvantuman komputilon, kiu estas je la dispono de la publiko enrete, Lesovik kaj lia skipo faris ĝuste tion. Ili volis igi funkcion de ondo iri returne. “Restas nur scii”, skribis la skipo en sia studaĵo, “ĉu la nereveneco de la tempo estas iu fundamenta leĝo de la naturo, aŭ, kontraŭe, ĉu la tempo povas esti returnata”.

La eksperimento pri la returno de la tempo estis procedo kun kvar etapoj. La kv-bitoj estis detale aranĝitaj en komenca stato, kiu imitis “unu artefaritan atomon”, eksplicis Vinokur. Kaj la kv-bitoj estis interplektitaj, tio estas, kio ajn okazus al unu el la kv-bitoj, tio afekcius la ceterajn. Tiam la skipo tuŝis la kv-bitojn per pulsoj de radio-mikroondoj, kiuj faris la kv-bitojn pli kompleksaj. Post unu milionono de sekundo la sciencistoj haltigis tiun ĉi fazon – “la programon de la evoluado” – kaj traktis la kv-bitojn per alia pulso, por returni ĝian fazon kaj prepari ilin reveni al sia juna stato.

En grafika esprimado, ni konvertas ringojn, kiuj disiĝas sur la lago, en ringojn tuj revenontajn al sia origino”, diris Vinokur. Tio daŭris unu plian miliononon de sekundo. En la fino la skipo faris la programon de la evoluado returniĝi, kaj la kv-bitoj revenis al sia origina lini-strukturo. En la realo ili fariĝis unu miliononon de sekundo pli junaj. La algoritmo preskaŭ funkciis. Ĝi sukcesis revenigi la kv-bitojn al ties juna stato en 85% de la tempo.

En la fino de la fino estos necesaj komputmaŝinoj kun centoj da kv-bitoj por kontentigi la ambiciojn de la kvantumaj matematikistoj. Kiam tiaj ĉi komputiloj estos disponeblaj, tiam la algoritmo de returno de la tempo da skipo povos esti uzata, por testi ilin. Intertempe iu ajn persono kun kvantuma komputilo povas ludi kvazaŭ Benjamin Button, uzante la algoritmon. “Nun ĉiu povas fari kv-bitojn pli junaj”, ŝercis Vinokur. Aŭ almenaŭ oni povas fari ilin tiaj en la sennombraj mondoj de la kibernetika spaco. En la reala vivo, tamen, la maljuniĝo de partiklo, kiel ajn malgranda ĝi estas, daŭras tro komplika, por ke la naturo povu malfari ĝin.

FONTOJ: https://internacional.estadao.com.br/noticias/nytiw,fonte-da-juventude-pode-estar-mais-perto-do-que-se-imagina,70002836547

O PODER DA PALAVRA ( DO SOM, DO VERBO)

Posted by Thoth3126 on 25/05/2019

A palavra, o SOM (o “VERBO”), junto com o poder da vibração é capaz de criar, curar e também destruir. A teoria indica que quando focalizamos nossa mente em algo, e a isto somamos sentimento e emoção, para finalmente expressá-lo, [aquele algo] estamos exteriorizando e materializando um poder, [um agente] que poderá afetar os reinos da matéria. Há milhares de anos, mestres espirituais da antiguidade sabiam que o corpo humano {DNA} pode ser programado [controlado, configurado e re-configurado] por meio da linguagem, das palavras, sentimento e do pensamento {o que é muito justo porque os mudos também tem direito a essa faculdade. Meditemos…}.(E dessa forma podemos chegar a construção de nossa MERKABAH de Luz…)

Edição e imagens:  Thoth3126@protonmail.ch

O Poder do SOM (da Palavra, do “VERBO”)

Fonte: http://www.creandotuvida.com/Hunter_poder_de_la_palabra.html

Se cada um de nós fossemos conscientes de que a energia liberada em cada palavra afeta não somente aquele a quem nos dirigimos mas, também, a nós mesmos e ao mundo que nos rodeia, começaríamos a ser mais cuidadosos com o que dizemos (e pensamos).

 Os antigos essênios (e outros iniciados de outras culturas antigas) sabiam da existência do enorme poder contido na oração, no verbo, na palavra. Os alfabetos das línguas antigas, como sânscrito, grego, aramaico e hebraico [o árabe pré-Islã também ] são fontes de poder em si mesmos.

Os essênios utilizaram a energia canalizada pela linguagem, posto que a linguagem, o falar [spell] era [e ainda é] a manifestação final do pensamento, da emoção, da sensação (e da VONTADE). Manifestação que se projeta, criando ou modificando a realidade de acordo com aquilo que o locutor deseja (VONTADE) experimentar neste mundo. 

Nas culturas do antigo oriente eram [e ainda são] utilizados os mantras, rezas, cânticos com uma intenção predeterminada como técnicas para materializar [realizar] estados [de ser] subjetivos e programar, de uma forma que a ciência ignora, realidades pensada, desejadas. A afirmação prévia é, deste modo, uma técnica que produz efeitos. Os estudos atuais, na área da física quântica [da física de partículas] começam a validar o conhecimento dos antigos que, até muito recentemente foram desprezados como fantasias religiosas e charlatanices.

As Palavras (O Poder do SOM-O Verbo) Podem (Re)Programar o DNA

Na Rússia, recentes investigações científicas indicam que o DNA pode ser alterado e reprogramado por palavras e freqüências, sem fragmentar ou substituir genes individuais. Somente 10% do DNA humano destina-se a orientar a produção de proteínas ─ e é esta pequena porcentagem, do total de genes que vem sendo estudado pelos pesquisadores ocidentais. Os 90% restantes são considerados como sucata genética. Mas os cientistas russos, convencidos de que a natureza não produz inutilidades, reuniram lingüistas e geneticistas em um estudo sem precedentes: explorar essa sucata genética. 

Os resultados alcançaram conclusões inesperadas: o DNA, não somente é responsável pela construção [configuração] dos nossos corpos mas também serve como um arquivo que reúne informações intercambiáveis em toda a escala biológica. Os lingüistas russos, descobriram que o código genético, especialmente os aparentemente inúteis 90% de genes de função não conhecida, se organizam  seguindo as mesmas regras de todas as linguagens humanas.

Os elementos alcalinos dos genes têm gramática e regras semelhantes a um idioma: sintaxe, que é a forma como se combinam palavras para formar frases e orações; semântica ou, significados. As linguagem humanas, as falas, não se formaram ao acaso em suas estruturas fundamentais; antes, seriam um reflexo da linguagem do DNA que, por sua vez, poderá ser afetado pela influência da linguagem.

O biofísico e biólogo molecular russo Pjotr Garjanev e outros cientistas também pesquisaram o comportamento vibratório do DNA: “Os cromossomas vivos funcionam como computadores solitonicos-holográficos [. Isso significa que alguém pode, de fato, usar palavras como as orações, o falar e o pensar [porque pensamento também produz emissão de energia vibratória], para a reprogramação do próprio DNA e do DNA de terceiros. 

Há milhares de anos, mestres espirituais e religiosos da antiguidade sabiam que o corpo humano pode ser programado [controlado, configurado e re-configurado] por meio da linguagem, das palavras e do pensamento [o que é muito justo porque os mudos também tem direito a essa faculdade. Meditemos…].(E dessa forma podemos chegar a construção de nossa MERKABAH de Luz…)

Uma Merkabah

 A surpresa maior, porém, foi descobrir a maneira como aqueles 90% de código genético de função desconhecida armazena as informações. Garjanev explica:Imaginemos uma biblioteca que ao invés de arquivar milhares de livros somente guarda todos os caracteres necessários de todos alfabetos utilizados em todos os livros do acervo. Quando solicitamos uma informação a essa biblioteca mágica, os caracteres se reúnem adequadamente apresentando o livro, páginas ou trechos solicitados

Essa hipótese produz especulações ainda mais fabulosas: talvez, a verdadeira biblioteca esteja fora do equipamento biofísico dos corpos humanos; as informações não estariam nos cérebros mas em algum lugar

[campo ontológico]

desconhecido do cosmos. O DNA estaria, então em condições de se comunicar permanentemente com este reservatório universal de conhecimento. 

Os pesquisadores Dan Winter, Fred Wolf e Carlos Suarez, desenvolvendo um programa de computação para estudar as ondas sinusoidais [freqüências de onda] emitidas pelo coração enquanto o sujeito é submetido a provocações emocionais, em certa fase dos experimentos, usando um espectrograma, analisaram as vibrações da língua hebraica. Descobriram que os pictogramas [as figuras], os símbolos do alfabeto hebraico correspondem exatamente com a figura formada pela longitude de onda do som de cada palavra.

O Alfabeto Hebraico

 Também comprovaram que os símbolos de aquele alfabeto são representações de figuras geométricas. No alfabeto hebraico, os 22 símbolos

[letras]

são, em apenas um de seus numeroso aspectos semânticos, os 22 nomes próprios originalmente utilizados para designar os diferentes estados e estruturas de uma única energia cósmica sagrada, que é essência e matriz de tudo o que existe. O Livro do Gênesis foi escrito nessa língua, com esse alfabeto. 

As letras dos antigos alfabetos são formas estruturadas de energia vibracional que projetam forças próprias da estrutura geométrica da Criação. Assim e por isso, com as palavras, a linguagem, é possível tanto criar quanto destruir.

O ser humano empresta [fornece, confere, com suas emoções, desejos e sentimentos] poder ao símbolos do alfabeto, às suas formações,

[palavras e tonalidades]

, quando soma à energia própria do caractere símbolo, letra, fonema, palavra, a energia de sua intenção pessoal. Isso converte os Homens em responsáveis diretos pelos processos criacionais [

O Poder criador, curativo da Palavra, do SOM (o Quinto Chakra, o da garganta, Vishuddha)

[Considerando que seja, então, cientificamente verdadeiro] que a palavra pode interferir na programação do DNA, [o domínio dessa técnica poderia ser um avanço sem precedentes na medicina, eliminando definitivamente os procedimentos invasivos de exames, terapias e curas].

A saúde poderia ser conservada indefinidamente se os homens fossem educados no sentido de possuir o absoluto controle de seus pensamentos, sentimentos, emoções e sensações; o controle sobre suas palavras.{[Note-se que o silêncio é uma prática comum nos templos meditativos de escolas religiosas e filosóficas, principalmente no orientePitágoras [570 – 496 a.C.] impunha períodos de silêncio aos seus discípulos.  

Assim seria possível curar não somente pessoas, mas o planeta inteiro. (Nesse parágrafo vemos claramente que os métodos de controle da mente e das emoções das massas pelo sistema impede que esse potencial humano seja desenvolvido)} 

O Vishuddha Chakra, o quinto Chakra, localizado na garganta, o Lótus com 17 pétalas, o da fala, da expressão da vontade e do poder criador através do SOM, expressão do Verbo divino criativo na espécie humana.

A tradição esotérica têm afirmado, ao longo de milênios, que existe na natureza um campo de registro (AKASHA), trânsito e armazenamento de informações em escalas que vão do comunitário ao cósmico]. Todos os organismos estariam conectados a uma consciência

[e também memória]

coletiva, [idéia junguiana com raízes em filosofias arcanas. 

Atualmente, numerosas associações, institutos, congregações, igrejas, reúnem adeptos e pregam a consciência desse canal de comunicação universal para que as pessoas aprendam a trabalhar mentalizações e locuções de forma sincrônica a fim de obter efeitos que transcendem a fenomenologia ordinária [sem o apelo às entidades não-humanas]. Assim, os homens, em rituais coletivos, poderiam produzir os prodígios dos santos, como controlar o vento e a chuva, curar o cego e o coxo e, melhor ainda, curar a si mesmos. Meditemos…

 HUNTER, Brad. El Poder de la Palabra, 2009. Tradução & adaptação: ligiacabus@uol.com.

Permitida a reprodução desde que respeite a formatação original e mencione as fontes.

www.thoth3126.com.br

TUTMONDA STRIKO POR LA KLIMATO:LA SOLECA LUKTO DE RUSIA STUDENTO

24/05/2019

Vendredon 24an de majo, la junuloj de la tuta mondo estas denove alvokitaj surstratiĝi por defendi la klimaton kaj la planedon. Tiu «tutmonda striko por la klimato» ne same ampleksiĝas en ĉiuj  landoj.

En Rusio, ekzemple, la ekologiismaj demandoj estas malmulte aludataj de la amasinformiloj kaj aŭtoritatoj. Konsekvence la junuloj, kiuj deziras esprimiĝi pri la temo, estas ofte izolitaj. Jen unu el tiuj junaj aktivuloj, kiuj malgraŭ ĉio mobiliziĝas por denunci la klimatajn ŝanĝiĝojn. 

Tiun lukton, li plenumas sole, de 11 semajnoj. Ĉiujn vendredojn, Arŝak Makiĉjan manifestacias kun sia afiŝtabulo, kore de Moskvo. (Lia tviter-paĝo)

Aĝa je 24 jara, tiu studento longe hezitis antaŭ engaĝiĝi.

«Je la komenco, mi timis protesti, ĉar en Rusio estas danĝere. Sed mi finfine decidiĝis, ĉar agadi por la defendo de la klimato necesas, kaj mi ekhavis la ideon stariĝi ĉe soleca posteno», li eksplikas.  

En Rusio, por manifestacii sen antaŭpermeso, necesas estis sole. Tio estas la origino de la «solecaj postenoj», kiuj fariĝis unu el la ĉefaj formoj de mobilizado en la lando. Sed tio malhelpas nek la policajn kontrolojn, nek la rigardojn, kelkfoje malamikajn, de la preterpasantoj.

«Ĝis nun, neniu frapis min, sed mi legis, ke la policistoj sendas kelkfoje provokantojn, okaze de soleca posteno. Do jes, tio timigas min», li konfesas.

Malgraŭ ĉio, Arŝak daŭre volas paroli pri ekologio en lando, kie la temo interesas nek la amasinformilojn, nek la aŭtoritatojn, li diras.

«Tiuj, kiuj vidas min, eble interesiĝos pri la klimata varmiĝo, sed plejparte el la homoj en Rusio ne scias, pri kio temas. Kelkaj asertas, ke pruvo ne ekzistas, ke tio estas usona elpenso».

Hodiaŭ, por partopreni la tutmondan strikon por la klimato, Arŝak unu plian fojon faros tion sole kun sia afiŝtabulo. Laŭ la junulo, la aŭtoritatoj efektive rifuzis la organizadon de kolektiva manifestacio.

http://www.rfi.fr/europe/20190523-greve-climat-jeune-russe-milite-tout-seul-malgre-risques-arshak-makichyan

13/05/2019

Eŭropo: Marŝadoj por la planedo, kaj por socia justeco

http://neniammilitointerni.over-blog.com/2019/05/europo-marsadoj-por-la-planedo-kaj-por-socia-justeco.html

08/08/2018

La Tero riskas transformiĝi en «forcejon» pro la klimata ŝanĝiĝo

http://neniammilitointerni.over-blog.com/2018/08/la-tero-riskas-transformigi-en-forcejon-pro-la-klimata-sangigo.html

08/12/2018

La malsato en la mondo kreskas, interalie pro la klimata ŝanĝiĝo

http://neniammilitointerni.over-blog.com/2018/12/malsato-en-la-mondo-kreskas-interalie-pro-la-klimata-sangigo.html

Munkeno

Kielo

Neuss

Berlino

Parizo

Manĉestro

Londono

Svedio

Nov-Delhio

Belgio

Aŭstralio-Nov-Zelando

Bankoko

Hungario

Hispanio

Meksiko

Odense (Danio)

Padovo

A USINA DE “BELO MONSTRO” NO RIO XINGU

Posted by Thoth3126 on 23/05/2019

Até o fim do ano, a gigantesca hidrelétrica chamada de Belo Monte na Amazônia deve ficar pronta. Em vez da prometida melhora na qualidade de vida, impera na região clima de faroeste. Garimpeiros e fazendeiros investem contra as terras indígenas. “Belo monstro” – é assim que o austríaco Erwin Kräutler, bispo emérito do Xingu, prefere se referir à barragem. Em 2010, ele se dirigiu duas vezes ao então presidente, Luiz Inácio Lula da Silva, para manifestar sua preocupação sobre o projeto. “Lula me prometeu na época: nós nunca vamos empurrar esse projeto pela goela de vocês. Belo Monte só vai acontecer se todos estiverem de acordo.” Mas …

Edição e imagens:  Thoth3126@protonmail.ch

Usina de Belo Monte no rio Xingu será a terceira maior hidrelétrica do mundo.

Fonte: https://www.dw.com/

A lancha, no momento, está passando por terra firme. Pelo menos é o que diz o mapa no celular. A barragem do rio Xingu se ergue rasante pouco antes da cidade de Altamira. Onde antes havia casas, hoje há água. Milhares de moradores foram removidos. Até o fim de 2019, o projeto de Belo Monte deverá estar pronto, após nove anos de obras: com 11.233 MW de potência instalada, será a terceira maior hidrelétrica do mundo.

“Belo monstro” – é assim que o austríaco Erwin Kräutler, bispo emérito do Xingu, prefere se referir à barragem. Em 2010, ele se dirigiu duas vezes ao então presidente, Luiz Inácio Lula da Silva, para manifestar sua preocupação sobre o projeto. “Lula me prometeu na época: nós nunca vamos empurrar esse projeto pela goela de vocês. Belo Monte só vai acontecer se todos estiverem de acordo.”

Kräutler diz ter confiado em Lula: “Na época, eu pensei que não precisaríamos ter medo, que no final não seria tão ruim como muitos temiam. Mas meses depois eu vi que estava errado.” Hoje, muitos em Altamira dão razão a ele. Em vez do prometido boom econômico, foram os problemas sociais e a violência que explodiram. Com a obra quase pronta, são poucos agora os que encontram trabalho.

Altamira está tomada por antigos trabalhadores do projeto, assim como por ex-moradores dos arredores que foram realocados para a cidade. Muitos ainda esperam do governo e da operadora Norte Energia a ajuda social prometida – especificamente, uma nova casa. A empresa prefere não se manifestar. Segundo a assessoria de imprensa, a dedicação no momento está voltada para os preparativos finais da barragem.

Segundo Antônia Melo, da ONG Xingu Vivo, operadora e governo gostam de se eximir de responsabilidade nesse caso. “Esse projetos são projetos ditatoriais”, resume ela, sobre uma luta de uma década. Ao longo dos anos, diz, as autoridades exerceram enorme pressão sobre as vozes críticas da sociedade civil. “Até hoje a Força Nacional está nos canteiros de obras.”

A Força Nacional costuma ser enviada pelo governo federal para locais de conflito. Na região, até na terra indígena Apyterewa no momento há soldados estacionados, ao lado de funcionários da Funai, órgão que vem sendo enfraquecido pelo governo Jair Bolsonaro. Eles assistem, sem qualquer reação, como cada vez mais garimpeiros entram no território em busca de ouro.

Na verdade, a vida na terra Apyterewa, habitada pelos indígenas Parakanã, deveria ter melhorado com Belo Monte. O território, reconhecido como deles em 2007, fica a cerca de 300 quilômetros da represa. Motocicletas, lanchas, um pequeno posto de saúde e geradores elétricos foram providenciados pela Norte Energia como compensação pela represa do Xingu.

Mas a principal promessa não foi cumprida. Todos os não indígenas deveriam ter sido expulsos. Mas imagens de satélite mostram como fazendeiros avançam cada vez mais sobre o leste do território. Garimpeiros, por sua vez, seguem ativos nos rios que bordeiam a terra Apyterewa, revirando as margens com escavadeiras e sugando o fundo do rio com tubulações acopladas a jangadas.

“A situação não está boa para nós, tem muitos invasores, garimpeiros, e eles estão contaminando o igarapé”, diz o guia Kaworé Parakanã. Há tempos que seu povo não pode mais beber da água do rio nem pescar ali, devido ao alto teor de mercúrio presente na água. “O {des}governo não está preocupado, não está presente. E a Força Nacional não pode fazer nada sem a permissão do ministro”, afirma.

Mas a ordem de Brasília simplesmente não vem. Sozinhos, eles apenas observam diante de uma placa, colocada pelo próprio Ministério da Justiça ao qual são subordinados: “Terra protegida”. Os invasores não se importam. “Mentiram para nós, que tirariam todos os invasores. Enganaram a gente, e até hoje estão enganando”, diz o guia.

– Pais à deriva: slogan “Brasil acima de tudo, Deus acima de Todos”, é esquecido pelos Superegos

As caminhonetes dos garimpeiros da região de São Félix do Xingu levam adesivos de Bolsonaro. O presidente, dizem, prometeu ficar do lado deles na campanha. E com o apoio de Bolsonaro eles se sentem mais à vontade para enfrentar as autoridades. Já houve, por exemplo, ataques a funcionários da Funai, órgão que neste ano foi tirado do Ministério da Justiça e colocado sob o Ministério da Mulher, Família e Direitos Humanos. 

“O problema não é mais jurídico. Hoje, o processo é político. Tem interesse político dentro da área, através de prefeitos, de vereadores e deputados, que têm interesse, que têm terras próximas às terras indígenas”, diz José Cleanton Curioso Ribeiro, do Conselho Indigenista Missionário (Cimi), em Altamira.

Segundo ele, há algumas semanas os Parakanã foram abordados por altos representantes do governo com a oferta de que deixassem caminho aberto para os invasores, em troca de participação nos lucros. Uma oferta imoral, diz o representante do Cimi. Uma vez legitimados os invasores, a terra estará perdida para sempre.

Conflitos pela terra fazem parte do dia a dia aqui na fronteira agrícola, diz Andreia Macedo Barreto, defensora pública estadual do estado do Pará. Assim como o bispo Kräutler, ela se encontra atualmente sob proteção policial por ter sido ameaçada de morte. Poderosos latifundiários com influência política contra pequenos agricultores e indígenas – esse é o roteiro recorrente na região.

Só no município de Anapu, que faz limite com Altamira, Barreto acompanha 16 casos de assassinato de ativistas. Nenhum até agora resolvido. Pois, afirma ela, a partir do momento em que interesses poderosos e advogados caros entram em jogo, um processo caminha facilmente até a prescrição. Por outro lado, explica, “se o Estado tem interesse em criminalizar um sujeito rápido, ele faz”.

Amazônia e seus mistérios:

Isso atinge sobretudo membros da sociedade civil. Segundo a defensora pública, muitos juízes conservadores compartilham o pensamento do presidente Bolsonaro de que ativistas do MST são bandidos. Também a ideia, diz Barreto, de que fazendeiros podem atirar em invasores está impregnada na Justiça.

“A ideia da função social, que nós defendemos, do acesso à terra do pobre, não predomina no Judiciário”, diz a defensora pública. Belo Monte, resume ela, não trouxe à região a prometida melhora na qualidade de vida. Pelo contrário: faltam água potável limpa e ruas transitáveis.

“Belo Monte não trouxe um benefício social efetivo para a população. Esse passivo negativo das demandas sociais ainda não se conseguiu sanar. E acho que vai levar muito tempo para sanar os impactos de Belo Monte.”


Permitida a reprodução desde que mantida na formatação original e mencione as fontes.

www.thoth3126.com.br

TEROTERAPIO (KURACADO PER TERO)

La tero, inkludante la argilon, la sablon, la ŝlimon ktp., posedas kuracajn ecojn jam konatajn en la pratempo. 

Kiam besto estas malsana aŭ vundita, ĝi instinkte lekas sian vundon, kovras ĝin per ŝlimo el la riverbordo, kuŝiĝas kaj ĉesas manĝi. La prahomo tion rimarkis kaj agis simile, nur anstataŭigante la lekadon per lavado; kaj la indiĝenoj, kiuj loĝas ankoraŭ nun en la tropikaj praarbaroj, uzas ankaŭ la teron por sin kuraci. 

Laŭ konstato de la moderna scienco, la tero posedas elektromagnetajn kaj eĉ radioaktivajn proprecojn, kiujn oni povas utiligi diversmaniere: marŝante nudpiede (almenaŭ kelkajn minutojn ĉiutage) sur la grundo, kuŝiĝante sur ĝi, kaj aplikante ĝin laŭ la teknikoj jen indikitaj:

Interna uzo de argilo

Miksu kuleretplenon da pura pulvorigita argilo (antaŭe sunumita dum 1-2 horoj) kun duonglaso da akvo kaj trinku tion ĉe ellitiĝo, 30-40 minutojn antaŭ la matenmanĝo. Se necese, faru la samon ankaŭ 30-40 minutojn antaŭ la tag- kaj vespermanĝoj. La interna uzado de argilo estas tute sendanĝera kaj rekomendinda ĉe lakso, disenterio, enterito, kojlito ks. Se temas pri amebozo, ulcera kojlito ks., miksu kulerplenon da pura argilo (antaŭe sunumita) kun 100-140 gramoj da iom varmeta akvo kaj enŝprucigu tion en la kojlon nokte, ĉe enlitiĝo, pere de klisterpilko kaj 20-25 centimetra rektuma sondilo, retenante tiun klisteraĵon ĝis la sekvanta mateno, se eble. Faru tion 15-20 sinsekvajn noktojn. Se temas pri utera cervikito kun aŭ sen ulceriĝoj, vaginito ks., miksu 1 aŭ 2 kulerplenojn da argilo kun 1 litro da iom varmeta akvo kaj enŝprucigu tion malrapide en la vaginon pere de kanulo alligita al ŝprucigilo, retenante laŭeble la miksaĵon, en dorsa dekubito, kun la pelvo sur ujo, kiu ricevos la jam uzitan likvaĵon. Faru tion 15-20 sinsekvajn tagojn.

Kataplasmo el argilo

Prenu puran argilon (sen ŝtonetoj kaj aliaj malpuraĵoj), miksu ĝin kun malvarma akvo (aŭ apenaŭ varmeta, se vi ne eltenas ĝin malvarma) ĝis atingi firmecon de kvazaŭa mortero kaj apliku ĝin pere de kulero aŭ truleto en rektan kontakton kun la haŭto de la malsana regiono kaj ties ĉirkaŭaĵo, minimume 1,5-2 centimetrojn dika; kovru la kaĉon pertuko trempita en malvarma akvo por ke ĝi ne sekiĝu tro rapide, kaj vindu la tuton. Post 2-3 horoj demetu la kataplasmon (pere de akvo, se ĝi alteniĝas), forĵetu la argilon, ĉar ĝi estas penetrita de malpuraĵoj kaj toksoj de la malsano kaj sekve uzenda nur unu fojon, kaj lavu la tukon. Post 30-40 minutoj apliku novan argilan kataplasmon kaj tiel sinsekve la tutan tagon. Se ial ne eblas ŝanĝi tiom ofte la kataplasmon, ŝanĝu ĝin ĉiu-4-5-hore. Sed de temp’ al tempo malsekigu ĝin per iom da malvarma akvo. Nokte apliku alian kataplasmon kaj demetu ĝin la sekvantan matenon, ne renovigante ĝin dum la dormohoroj. 

Se la kazo ne estas grava aŭ se dum la tago vi ne havas liberan tempon, apliku ĝin nur dumnokte. 

Se argilo ne estas havebla, uzu virgan teron (el ne kultivita grundo) elfosi-tan en la profundo de 50 centimetroj, sen sablo kaj ŝtonetoj. 

Nur esceptokaze (ĉe iskiatalgio, lumbago ktp. ) tiu kataplasmo devas esti ne malvarma, sed varma. 

La kataplasmo el argilo estas tre efikoplena kaj varme rekomendinda ĉe multaj malsanoj, speciale traŭmatoj kaj inflamoj: furunkoj, apendicito, hepatito, brul-, mordo- kaj pikvundoj, abscesoj, tumoroj, ulceroj, haŭtaj afekcioj, fistuloj, flebito, testikito, ovariito, pleŭrito, pulmito, artrito, ostomedolito, limfadenito ks. Tial nepre havu ĉiam ĉe vi almenaŭ 1-2 kilogramojn da pura argilo por okazo de bezono. 

Kiel supre dirite, eĉ se temas pri vundo aŭ ulcero, ne timu apliki la argilon en rektan kontakton kun la haŭto, ĉar tiel ĝi sendanĝere eltiras la inflamon aŭ puson kaj certigas perfektan cikatriĝon kaj resaniĝon. 

Tamen, se la lezo kuŝas en la okuloj (hordeolo, trakomo, konjunktivito, keratito ks.) aŭ se ĝi estas tre dolora, kovru la fermitajn okulojn aŭ doloran lezon per maldika gazo antaŭ la apliko de argilo. 

En kelkaj okazoj, post demeto de la argila kataplasmo, oni povas ŝmiri la haŭton per olivoleo aŭ oleo el hepato de moruo aŭ migdala oleo.

supren

Sablobano

Ekde la antikvaj tempoj oni scias, ke la sablo posedas kuracan povon kontraŭ podagro, reŭmatismo, dikeco, artritismo, neŭralgioj ktp. Tiu povo similas al tiu de la ŝvitiga sunbano, ĉar la tavolo da sablo ekvivalentas la tukon aŭ arbofoliojn per kiuj oni kovras la korpon dum la sunbano kun ŝvitado. 

Estas preferinde preni la sablobanon en la plaĝo mem. Serĉu lokon, kie la sablo estas seka kaj bone varmigita de la suno. Faru en ĝi kavaĵon, kuŝiĝu tie tutnuda kaj kovru vian tutan korpon ĝis la kolo per tavolo da sablo 3 aŭ 4 centimetrojn dika. La kapo, kiu restas libera, devas sin apogi komforte sur la sablo, protektita kontraŭ la sunradioj pere de pajla ĉapelo aŭ sunombrelo. 

Restante senmove, oni komencas per 10 minutoj kaj oni aldonas 5 minu-tojn ĉiutage ĝis atingi 45 aŭ 60 minutojn, kondiĉe, ke oni ne sentu troan varmon, ne estiĝu spirmalfacilo kaj la pulsobatoj ne transpasu 100 en minuto. Oni bezonas helpanton, kiu kovros la korpon de la paciento per tavolo da sablo, protektos lian kapon per ĉapelo aŭ sunombrelo, palpos lian pulson ĉe la tempia arterio (antaŭ la orelo) kaj aplikos malvarman kompreson sur lian kapon, se aperas kapdoloro aŭ premsento. 

Fininte la sablobanon, skufaligu la sablon kaj banu vin en la apuda maro aŭ rivero. 

Por faciligi la ŝvitadon, oni povas trinki iom da akvo kun citronsuko antaŭ la sablobano kaj dum ĝi, se oni soifas.

Tiuj, kiuj loĝas malproksime de maro aŭ rivero povas improvizi sablobanejon en angulo de sia korto kun sufiĉa kvanto da sablo ĉirkaŭita de tabuloj por ke ĝi ne disŝutiĝu. Fininte la sablobanon, oni skufaligas la sablon kaj prenas duŝon. 

Suferantoj de la koro, arterioj, alta sangopremo, gravaj hepat-, ren- kaj nervomal-sanoj, februloj ks. ne devas preni sablobanon. Ankaŭ ne la virinoj dum la menstruo. 

La artikolo aperis ankau en la INA-revuo 1994-01 (paĝoj 7 ĝis 8)

FONTO: http://www.ina-asocio.org/

LUCIEN LAURAT: AUSTRO-MARKSISMO


Prelegante ĉe la lasta SAT-kongreso pri la ideologio de la laborista movado, mi dediĉis la plej grandan parton de mia parolado – ĉar ĝi okazis en la ĉefurbo de Aŭstrio – al la diversaj aspektoj de « aŭstro-marksismo ». – L. L.


I. KIO ESTAS AŬSTRO-MARKSISMO ?

Antaŭ la lasta milito la termino « aŭ­stro-marksismo » estis fama en la tuta laborista movado internacia. Nuntempe oni ĝin jam nur malofte uzas, ĉar ĝiaj ĉefaj reprezentantoj mortis kaj ĉar aliaj, novaj problemoj stariĝis antaŭ la hodiaŭaj generacioj. Sed kvankam la vorto estis universale konata, nur malmul­taj sciis pri ĝia ĝusta, preciza signifo.

Multaj kamaradoj opiniis – aŭ opinias – ke aŭstro-marksismo karakterizas difi­nitan politikon de la socialista movado, ke ĝi estis tendenco kontraŭstaranta aliajn tendencojn (oni ja scias, ke la socialista ideologio similas ventumilon kun multaj nuancoj de dekstra ĝis maldekstra bran­ĉoj). Tiu opinio estas erara. Aŭstro-marksis­mo estas nek tendenco, nek teorio, nek po­litika sistemo.

La vorto aŭstro-marksismo resumas are­ton da eminentaj homoj, kiuj hazarde na­skiĝis en la malnova Aŭstro-Hungario, precipe en la regiono situanta inter Vieno kaj Prago. Ili ofte havis politikajn kaj taktikajn poziciojn tre malsamajn. Sed ko­muna al ili estas ilia potenca kontribuo al evoluigo kaj progresigo de la socialista teorio. La komuna deirpunkto de la scien­ca aktiveco de ili ĉiuj estis la teorio de Karlo Marks, sed ili kategorie rifuzis skla­ve ripetadi, papagumadi, rigidajn, kliŝajn formulojn. Ilia celo estis apliki la metodon de Marks al situacio senĉese ŝanĝiĝanta. Jam en la jaro 1916 Karlo Renner skribis :

« Se Karlo Marks hodiaŭ reaperus inter ni, li nin ĉiujn admonus : Ne miajn verkojn, sed la socion vi devas esplori ! »

Kaj en 1933 li skribis : « La marksismo mortus nur, se ĝi ne ka­pablus sin renovigi. »

La plej elstaraj aŭstromarksistoj estas : Karl Kautsky (1854-1938), Karl Renner (1870-1950), Max Adler (1873-1937), Rudolf Hilferding (1878-1942 ; mortigita en hitlera malliberejo), Otto Bauer (1881-1938).

Kiel mi jam diris, la politika sinteno de tiuj homoj estis tre malsama, sed tiuj kon­fliktoj iamaj pri problemoj, el kiuj multaj hodiaŭ malaktualiĝis, ne interesas nin en la kadro de S.A.T. Iuj el ili staris ĉe la dekstra alo de la socialista movado, aliaj ĉe la maldekstra. Nur parenteze mi dezirus atentigi vin pri tio, ke la vortoj « dekstra » kaj « maldekstra » havas nun tute alian (kelkfoje eĉ kontraŭan !) signifon ol antaŭ 30 aŭ 40 jaroj, ĉar la mondo ŝanĝiĝis.

Pro tio mi parolos nur pri ilia scienca kontribuo al la socialista idearo. Sed tiu kontribuo estis tiel riĉa, tiel multflanka, ke mi devas elekti nur kelkajn temojn, ideojn iliajn, kiuj ankoraŭ nun konservis aktualan kaj praktikan valoron, precipe por la SAT-forumo, antaŭ kiu mi prele­gas. [1]

II. ANALIZO DE LA KAPITALISMO DE LA DUDEKA JARCENTO

Ĝis nun aktuala restadas la analizo, kiun faris la aŭstromarksistoj de la strukturo de la nunepoka kapitalismo. Ni ne forgesu, ke Marks mortis en 1883 kaj lia amiko kaj kunlaboranto Engels en 1895. De tiam la kapitalismo travivis imponajn modifiĝojn.

Jam ĉe la komenco de nia jarcento tiuj ŝanĝoj estis videblaj. En la jaro 1910 ape­ris la Financa Kapitalo de Hilferding, dika volumo de 520 paĝoj, kie la aŭtoro karakaterizas la evoluon kondukintan de liberala al monopola kapitalismo, de privataj entreprenoj al akcisocietoj. En la epoko de Marks la du ĉefaj figuroj en la klasbatalo estis la individua kapitalisto, samtempe po­sedanto kaj mastrumanto de sia entrepre­no, kaj, fronte al li, la salajrulo ankaŭ in­dividua, ĉar apenaŭ organizita, sendefenda, sen socia leĝaro, sen instruo nek kulturo (ĉar la lernejoj ne ekzistis por ĉiuj tiutem­pe). Nuntempe salajrularo bone kaj ama­se organizita, ĝuanta je sindikata defendo, je protekto leĝa dank’ al la forto de la­boristaj partioj en la parlamentoj, instru­ita en lernejoj al ĉies dispono kaj kultu­rita en la laboristaj organizaĵoj, staras en la decidaj branĉoj de la ekonomio kon­traŭ anonima kapitalo, kontraŭ admini­straciaj konsilantaroj : en la akcisocietoj la posedantoj ne mastrumas, dum la mastrumantoj plej ofte posedas nur eron de la ak­cioj kaj plej ofte estas simplaj salajruloj same kiel tiuj, al kiuj ili teknike ordonas.

Samtempe la plej gravaj branĉoj de la ekonomio (oni ilin nomas hodiaŭ « bazindu­strioj » aŭ « ŝlosilindustrioj ») dank’ al sia monopola pozicio tiras al si – per nenor­male altigitaj prezoj kaj aliaj manovroj – kreskantan parton de la plusvaloro. Tiu plusvaloro pli kaj pli koncentriĝas ĉe la estroj de la monopola sektoro, kaj la kapi­talistoj de la malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj, kie regas la konkurenco, fari­ĝis dependaj de la monopoloj ; ilia profito enhavas kvanton senĉese malkreskantan da plusvaloro kaj tendencas reduktiĝi al la simpla « direktosalajro », kiun ricevas ĉiuj direktoroj, eĉ nekapitalistoj, en la akcientreprenoj.

Jen la ĉefaj ideoj, kiujn oni trovas en la Financa Kapitalo de Hilferding. En pluraj verkoj aperintaj en 1926, 1929, 1946-48, Renner disvolvas tiun analizon, esplorante la pluajn ŝanĝojn okazintajn dum tiu pe­riodo. Kiam mi lin vidis lastfoje (en junio 1950, ses monatojn antaŭ lia morto) li di­ris al mi : « Legante nuntempe la Kapitalo-n de Marks, oni devas marĝene noti ĉe ĉiu ĉa­pitro, kiomgrade ĉio fariĝis hodiaŭ mal­sama. »

III. SOCIALIGO

La aŭstromarksistoj donis ampleksan kontribuon al la problemo de socialigo, jam en epoko kiam tiu demando ankoraŭ ne estis aktuala.

Jam de la komenco de nia jarcento, kaj ĝis sia morto, Kautsky senĉese rememori­gis la neprajn kondiĉojn, sen kiuj socialigo nepre devas fiaski :

1-e la kapitalismo devas esti alte evolu­inta ĝis superega grado de produktiveco ;
2-e la socialigendaj branĉoj devas esti forte koncentritaj, jam organizitaj per la propra evoluo de la kapitalo ;
3-e la laborularo devas esti maksimu­me organizita kaj havi sufiĉan maturecon intelektan kaj moralan por estri la ekonomian procezon. Tiuj tri nepraj kondiĉoj estas preciza apliko kaj ampleksigo de la fama frazo de Marks : « La emancipiĝo de la laborista klaso estos faro de la labori­staro mem. »
Sufiĉas nur iomete cerbumi por kompre­ni la absolutan ĝustecon de tiuj principoj. La celo de socialismo estas kolektiva pro­prieto. Por ke proprieto estu kolektiva, la kolektiveco – t. e. la socio – devas havi la rajton kaj la kapablon decidi pri la utiligo de tiu proprietaĵo. La rajto : tio sig­nifas demokration ; el tio sekvas ke en diktatoreca ŝtato socialismo ne povas ekzi­sti. La kapablo : tio signifas altan kulturan nivelon de la laborularo ; el tio sekvas ke paroli pri socialismo en landoj, kies loĝan­taro estas 50-procente analfabeta, estas malbongusta ŝerco. Tute prave Kautsky skribis jam antaŭ 35 jaroj : « Laborularo kiu toleras, ke ĉefoj tru­das al ĝi, kion ĝi rajtas au devas legi kaj aŭskulti, ne estas matura por socialismo. »

La aŭstromarksistoj opiniis, ke sociali­go ne devas esti sinonimo de ŝtata mastru­mado de la kolektivaj entreprenoj aŭ branĉoj. Otto Bauer skribis jam en 1919 :

« Kiu mastrumos la socialigitan industri­on ? Ĉu la registaro ? Tute ne ! La registaro malbone mastrumus la socialigitan indu­strion, ĉar neniu estas pli malbona mastru­manto ol la ŝtato. » Kautsky siaflanke skribis en 1923 :

« La ŝtata burokrataro estas nur regada­parato, sed ne ekonomia aparato. Socialigo povas esti ŝtatigo de la proprietaĵo, sed ne mastrumado fare de la ŝtata burokrataro. La laboristoj devas kontraŭi ŝtatan ma­strumadon, ĉar socialismo devas signifi por ili liberigon, sed ne sklavigon. »

De post pli ol jarcento oni renkontas en la laborista movado la simplegan ideon, ke socialigo signifas forigon, abolon de la profito. Al tiu utopia slogano Kaŭtsky kontraŭstarigas la aserton : « La diferenco inter kapitalismo kaj so­cialismo ne konsistas en tio, ke kapitalis­mo produktas profiton kaj ke socialismo ne produktas profiton ; la diferenco estas, ke kapitalismo donas profiton por privatu­loj, kaj socialismo por la kolektivo. »

La plej profundan analizon de la prob­lemo de socialigo donis al ni Renner. Es­plorante la evoluon de la kapitalismo ekde la fino de la pasinta jarcento, li montras kiamaniere la kapitalista sistemo – laŭ la antaŭdiroj de Marks-Engels – preparas per sia propra disvolviĝo la necesajn kon­diĉojn de la socialigo. Sin bazante sur la observado de la nuntempa socia kaj eko­nomia realaĵo, Renner konstatas, ke la ĉefaj branĉoj de la ekonomio, pli kaj pli koncentriĝintaj, iom post iom fariĝis tek­nike kaj administre maturaj por kolektiva mastrumado. Pro la fakto ke la plusvaloro nun koncentriĝis preskaŭ entute en tiuj monopoligitaj branĉoj, sufiĉas socialigi tiujn malmultajn branĉojn ; la socialigo de la aliaj, kie la plusvaloro preskaŭ ne plu ekzistas, ne estas necesa, ĉar tiu sektoro estus malrekte socialigita per la socialigo de la bazindustrioj. Se la bazindustrioj fa­riĝas kolektiva proprietaĵo, la etaj kaj me­zaj kapitalistoj de la konkurenca sektoro, jam nun nuraj plenumantoj de la volo de la trustoj, fariĝas plenumantoj de la in­strukcioj de la socialigita sektoro.

Aliflanke Renner montras, ke la kapi­talismo, per sia propra evoluo, preparis ankaŭ la laborularon por ĝia granda hi­storia tasko. Impresige li pentras la su­prenleviĝon de la laboristaro. Tiu ĉi, dum la unua periodo, trovis malgraŭ sia tia­ma, mizerega stato propagandistojn kaj oratorojn, kiuj predikis ribelon. Ĝi for­miĝis kaj kreskis la organizoj : dum tiu dua periodo la salajruloj jam ĉerpis el siaj propaj vicoj organizantojn, sekretariojn, homojn, akirintajn sufiĉan juran scion por defendi la interesojn de iliaj kamaradoj. Iom post iom la sindikatoj, pli kaj pli fortaj, amasigas kapitalon ; la po­tenca disvolviĝo de la koopera movado, de la asekurkasoj (mutualismo), de laboristaj bankoj, de la kulturaj organizoj laboristaj (Naturamikoj, laborista edukado, laboristaj universitatoj, ktp), donas al la laboristaj organizoj gravan ekonman pezon ; tio kondukas al la tria periodo – la laboru­laro ĉerpas el siaj propraj vicoj la nece­sajn mastrumantojn, kiuj pli kaj pli sper­tiĝas.

La proletaro tiamaniere maturiĝis dank’ al la kapitalista evoluo ; okazi ekzakte tio, kion antaŭvidis Marks. Nur dank’ al tiu iom-post-ioma intelekta disvolviĝo la supreniranta klaso akiris kaj daŭre akiradas la kapablon anstataŭi la malnovan mastra­ron. Renner oftege avertas : ne risku sen­pripensajn, antaŭtempajn paŝojn. Socialigo estos ne progreso, sed katastrofo, se la an­stataŭantoj, la posteuloj, ankoraŭ ne estas pretaj por la funkcioj, kiujn la normala, seninterrompa procezo ekonomia postulas de ili !

La kolektiviga evoluo, kiun oni konsta­tas ĉe la kapitalista flanko, ankaŭ progre­sis fortege ĉe la laborista flanko de la socio. Renner montras, ke la salajro, nur individua antaŭ unu jarcento, nuntempe konsistas el du partoj : apud la individua salajro (pagata ĉiusemajne aŭ ĉiumonate) aperas la « kolektiva salajro » (en Francio oni ĝin ofte nomas « malrekta salajro ») : pagoj okaze de malsano, invalideco, gra­vedeco, naskiĝo, familiŝarĝoj, kostoj de en­terigo, ktp). « La ekzistado de la salajrulo jam nun estas socialigita grandparte de la lulilo ĝis la ĉerko », skribis Renner en 1946. De tiam tiu evoluo ankoraŭ pli akcentiĝis.

IV. NACIAJ PROBLEMOJ

Mi jam diris, ke la aŭstromarksistoj ori­ginis el la malnova Aŭstrio-Hungario, multnacia ŝtato, kie ili akiris propraokule riĉan sperton pri la problemoj de kunvi­vado de diversaj lingvaj komunumoj en la kadro de unu ŝtato. Tri el ili, Kautsky, Renner kaj Bauer, pli profunde esploris tiujn problemojn, ĉar ili havis pli vastan sperton : Kautsky naskiĝis en Prago, Ren­ner kaj Bauer ĉe la ĉeĥ-germana lingvo­limo.

En multaj libroj kaj artikoloj, ofte po­lemikante unuj kontraŭ aliaj, ili intelekte luktadis por klarigi tiujn problemojn, tiam apenaŭ esploritajn. Nura resumo de iliaj ĉefaj ideoj postulus verkadon de tuta volumo. Pro tio mi indikos nur kelkajn punktojn, kies aktualeco ŝajnas al mi sen­duba.

La unua punkto rilatas la eblon organizi kunekzistadon de pluraj lingvokomunu­moj en la kadro de unu ŝtato. Antaŭ kvin­dek jaroj la tri eminentuloj ĵus menciitaj nature diskutis precipe pri la aŭstro-hun­gariaj aspektoj de la problemo. Sed Aŭstrio-Hungario malaperis antaŭ 44 ja­roj. Tamen iliaj ideoj konservis grandan va­loron por la nuna mondo, kie la « malko­loniigo » starigas la demandon : kiel akordi­gi la politikan memstarecon kun la absolute necesa kohereco ekonomia ? Ĉar en pe­riodo de mondekonomio, ekonomia memstareco estas absurdaĵo ! Tiurilate Bauer estis favora al plejeble granda sendependeco ; Kautsky kaj Renner preferis kulturan aŭtonomion kaj malkonsilis disŝiron de ekonomiaj ligoj jam ekzistantaj.

Alia punkto, pri kiu ĉefe insistis Renner kaj Bauer, estis la komparo de klasaj kaj de naciaj kontraŭstaroj. Ili aplikis la teo­rion pri klasbatalo al la naciaj kontraŭe­coj kaj ili montris, ke plej ofte naciaj kon­fliktoj estas maskitaj klasaj konfliktoj. Tiun temon speciale la S.A.T.-anoj de­vus studi kaj esplori, por montri ke naciaj kontraŭecoj estas nur aspektoj de pli pro­fundaj klasaj kontraŭecoj [2]. Evidente ni, en tiaj esploroj, ne rajtas limigi nin al la sola antinomio (maleco) : – burĝaro-prole­taro.

Finfine, trian punkton mi dezirus relie­figi : ĉu la estonta civilizo, la civilizo de socialismo, estos esence nacia aŭ interna­cia ? Mi nature ne parolas pri civilizo sen­nacieca, ĉar tia civilizo estos konceptebla nur, kiam ĉiuj homoj jam estos esperan­tistoj ; paroli pri sennacieco (aŭ – ismo) al ne-esperantisto estas, kvazaŭ oni paro­lus pri koloroj al denaska blindulo.

Antaŭ preskaŭ 50 jaroj okazis tiurilate diskuto inter Kautsky kaj Bauer. Bauer opiniis ke la venko de socialismo pliforti­gos la nacian diversiĝon, ĉar la popolama­soj pli kaj pli intense partoprenos la na­cian kulturon. Male Kautsky antaŭvidis, ke la socialista kulturo fariĝos pli kaj pli internacia kaj finvenos al iom-post-ioma kunfandiĝo de la nacioj ĝis estiĝo de « mondkulturo ». Li skribis [3]

« Lingva diseco de la homaro signifas malfortigon de ĝia potenco. Ĝia lingva unu­igo signifas ĝian leviĝon ĝis la plej alta pinto de ĝia potenco. Kontraŭstaro al tiu lingva unuigo estas reakcia . . . La kres­kanta popoledukado ebligos ĉiun akiri, krom sia gepatra lingvo, lingvon universa­lan, por ke ĉiu povu interkompreniĝi kaj senti sin hejmeca ĉie en la mondo. »

Tiuj problemoj estas pli ol iam aktu­alaj en la nuna mondo. Praktike kaj tut­monde stariĝas la demandoj, pri kiuj la aŭstromarksistoj cerbumis teorie en pli mallarĝa kadro. Ĉie en la mondo, en Azio, en Afriko, oni per diversaj rimedoj klopo­das nun solvi la problemom de kunekzi­stado de diversaj lingvokomunumoj sur ŝtata teritorio. Tendencoj al plifortigo de ekonomiaj rilatoj (ekz. nigra Afriko kun la Okcident-Eŭropa Komunumo ekonomia) najbaras kun tendencoj al ekonomia dis­ŝiro. Kiel S.A.T.-anoj ni havas la devon profunde studi la kontraŭajn tendencojn, kiuj samtempe agadas, tiun al nacia diversiĝo kaj tiun al nacia kunfandiĝo.

Ni forĵetu ĉiujn sloganojn, eĉ tiujn kiuj ŝajnas favoraj al niaj idealoj. Ni studu la realon kaj la kialon, kaj nur el tiu studado ni ĉerpos argumentojn pli valorajn ol papagaj formuloj.

En libro aperinta en 1923 Otto Bauer skribis [4]

« La tuta historio de la proletaj klasba­taloj entenas la transformiĝon ne nur de la kadro, en kiu vivas la laboristaro, sed an­kaŭ la disvolviĝon de la laboristaro mem. Ĉe la komenco de tiu evoluo la laboristo en la entrepreno estis nur ŝenvola ilo en la manoj de la mastro, kaj dum siaj malmul­taj ripozhoroj li estis nur bruta, lacega animalo. Ĉe la fino de tiu evoluo la labo­rista devos maturiĝi ĝis ĉiuflanke disvol­vita personeco, kapabla je memregado de sia vivo kaj de sia laboro, personeco kiu ne plu toleros mastron, ĉar li ne plu bezonos mastron. Tiu evoluo de laborbesto al perso­neco – jen la evoluo al socialismo. Ĉiu revolucio de ŝtataj kaj sociaj institucioj va­loras por la irado al socialismo nur tiom kiom ĝi valoras por la evoluo de labor­besto al personeco. »

Tiuj frazoj memorigas al ni ĉiujn pre­cizajn punktojn de nia S.A.T.-statuto : « lernigadi, instruadi, klerigadi » por akceli la evoluon de laborbesto al personeco ! Kondiĉoj al tio estas libera diskutado, libe­reco kaj demokratio.
el Sennacieca Revuo, 1963

FONTO: http://www.satesperanto.org/spip.php?article600

MIRA MAKIVIĆ: PRI LA NACIECO KAJ SENNACIECO


Pripensante la nomon de la Sennacieca Asocio Tutmonda, min neeviteble okupis la demando : Kion signifas la “Sennacieca” ?


Mi konas diversajn teoriojn pri ekesto de la nacioj kaj sennacieco. Jen, mi listigas iujn :


1. Spiritualistoj opinias ke ekesto de nacio estas la ŝtato kiel uniganta komunumo en kiu oni formas nacion (tiel opinias Hegel kaj Glumpovič).


2. Pozitivistoj parolas pri la nacio kiel pri statika areo de sama lingvo, sama deveno kaj samaj moroj.


3. Vulgaraj materialistoj diras ke la nacion faras idoj de antaŭuloj kiuj de unu generacio al la alia transdonas siajn proprecojn.


4. Subjektive-psikologia teorio asertas ke la nacio kaj la nacieco ekzistas en la sento de individuoj ke ili estas anoj de iu nacio.


5. Aŭstriaj demokratoj perceptas la nacion kiel kategorion de “kultura afero”.


6. Marksistoj traktas la nacion kiel formon de homa komunumo kiu estas ligita al iu historia periodo, kaj tial ĝi estas influita de evoluo de produktantaj fortoj kaj de socia divido de la laboro. Marksistoj neas ekziston de pra-nacio ĉar ili opinias ke nacieco estas ligita al ekesto de kapitalisma socia ordo (tiel indikas Fridrih Engels en “Deveno De La Familio”).


Eĉ antaŭ kapitalismo, danke al politikaj, ŝtataj institucioj, ekestas novaj popoloj, intermiksiĝante, interligante, kaj dividiĝante, tiel ke ekestas popoloj kiel antaŭnacioj.


Kiam nacio sinesprimas kiel antaŭnacio ?


La respondo estas : tiam—kiam en la scenejo de la historio ekaperas kapitalismo, kaj kiam interligiĝas la ega amaso de produktantoj kiu demandas trafikon inter ili, kaj ĉiutagan komunikadon pere de lingvo kiel la unua grava elemento de la nacio.


Samparenca lingvo estas grava elemento de la nacio, kaj vivo en stabilaj politikaj organizformoj favoras por plifortiĝo de nacia unueco, sed ŝanĝo de politikaj limoj estas kontraŭproduktiva, t.e. tiam ekokazas neunueco pro nestabileco de la nacio.


Kun evoluo de kapitalismo ankaŭ ŝanĝiĝas rilatoj inter homoj kaj tiel ekonomiaj rilatoj (merkato) ekestas elemento de la nacio, kaj tial ankaŭ ekestas aspiro unuigi nacie homogenajn teritoriojn. Tial ekonomia interligiteco iĝas nacie grava elemento de sinesprimo de iu popolo kiel antaŭnacio.


La tria grava elemento estas politika organizformo en kiu oni povus formigi lingvan kaj ekonomian interligojn.


Estas klare ke historia evoluo en la sama teritorio, en la sama socie-historia situacio, devas havi sian reflekton en psiĥa konstituado de la nacio, kaj tial oni devas ankaŭ diri ke klaseco influas psiĥan konstitucion de la nacio, ĉar la klaso de laborantoj estas tiu kiu en siajn manojn prenas estontecon de la nacio, kio esprimiĝas tra diversaj formoj, t.e. en tiuj politikaj organizformoj kie tiu klaso regas, sed ankaŭ tra aliaj formoj de kunlaboro kaj asocieco, plejofte en formo de humana solidareco.


Identiĝo, kiel psikologia sindefenda meĥanismo, estas senkonscia proceso, neevitebla helprimedo pere de kiu homoj identiĝas kun io alia. Tiel same, ni esperantistoj-sennaciuloj senkonscie identiĝis kun nacieco kaj ŝtatoj el kiuj ni venas. Kaj jen, ni estas ankaŭ konsciaj homoj, esperantistoj, do—Kial ni senkonscie identiĝis kun nacieco ? Ĉi tie mi parolas pri enhavoj de niaj kongresŝildoj, ĉar tie ni metis nomon de nia ŝtato, akceptante tiel la spiritualistan teorion pri la nacio.


Do, Kial ni metis tie nomon de nia ŝtato, se ni povis meti nur nomon de nia urbo ? Aŭ, ni povis pere de iu alia maniero marki nian kongresan numeron, nomon kaj familan nomon, lokon el kiu ni venas. Ni estas sennacieca asocio tutmonda, kaj ni metis nian nacian markon—nomon de ŝtato el kiu ni venas, kiu estas nacia kaj ne mondeca, sennacia. Rigardante de vidpunkto de la marksista teorio pri la nacio, ni estas nacio de esperantistoj.


Ni esperantistoj havas ne unu landon, nia estas la tuta mondo, kaj tiasence oni devus ŝanĝi markojn kiuj rilatas al individua identigo—identigŝildojn de kongresaj partoprenantoj. Jen mia propono, kaj mi ege interesiĝas pri opinioj de la aliaj.


La Artikolo 1. de la Statuto de Sennacieca Asocio Tutmonda diras pri niaj celoj :
a) utiligi praktike la internacian lingvon ESPERANTO por la klasaj celoj de la Laboristaro tutmonda,
b) kiel eble bone kaj digne plifacilligi la interrilatojn de la membroj, tiel kreskigante ĉe ili fortikan senton de homeca solidaro,

c) lernigadi, instruadi, klerigadi siajn membrojn tiele, ke ili fariĝu la plej kapablaj kaj plej perfektaj el la tiel nomataj internaciistoj,

ĉ) servi kiel peranto ĉe la interrilatoj de nesamlingvaj asocioj, kies celo estas analoga al tiu de SAT ;

d) peri kaj ĉiel eble helpi al kreado de literaturo (tradukoj kaj originaloj) spegulanta la idealon de nia Asocio.


La plej grave estas distingni diferencon inter sennacieco kaj sennaciista, sennaciula, kaj sennacieca.


Aparte oni devas scii ke SAT estas tiel strukturita ke la landoj havas nenian signifon, nur la homoj (kvankam ni ne povas eviti la fakton ke la landoj – ŝtatoj ekzistas).


Kadre de SAT ekzistas sennaciista frakcio (kiu jam ekde la fondiĝo estis aparta frakcio kun oficiala organo “Herezulo”). Sennaciistoj rifuzas etnan apartenecon kaj konsideras sin mondcivitanoj.


Eble mi havos okazon pli detale havi klarigon pri nocioj kaj difinoj de NACIECO kaj SENNACIECO kaj rompi iluziojn.


Ni ne aliĝu al iu grupo, ni ne akceptu iajn diskriminaciojn devenantajn el moroj kaj dividecoj—neniujn kiuj laŭdas devenon, haŭtkoloron aŭ socian pozicion.


Novaj integrigaj procesoj, kiuj ekestis pro ŝanĝoj en produktantaj rilatoj de moderna mondo, kaj pro ŝanĝoj en progresado, kaŭzas ke spiritaj produktoj, kiel Marks kaj Engels indikas en la “Manifesto”, ekestas ĝenerala havaĵo, kaj ke naciaj limigitecoj ekestas pli kaj pli neeblaj.


La homaro ekzistas kiel specio, ne kiel aro de individuoj kaj nacioj. Pere de aliro de ĉiu individuo al diversaj formoj de kompleksaj mondaj rilatoj de nuntempa integrigita Eŭropo oni superas ĉiujn “naciajn” limigitecojn kaj tiel individuo ekestas parto de universala kulturo.


Ĉar lingvo havas krucan rolon en naciaj kulturoj, ĝin indas liberigi de naciaj markoj kaj tiel fari ĝin bazo de universala kulturo. Kaj tio estas Esperanto, kaj tion povas fari esperantistoj, kaj speciale tiuj anoj de Sennacieca Asocio Tutmonda.


Mira Makivić, juristino


El Sennaciulo, februaro 2007


Vidu ankaŭ la artikolon Kio estas “Sennacieco de SAT” ? kiu respondas al tiu ĉi.

FONTO: http://www.satesperanto.org/spip.php?article669